مرگِ بهرامِ بیضایی، مرگِ هرکسی نیست.
بزرگی بر او میبرازید که بزرگِ قبیلهیِ هنر بود وُ پادشاهِ مُلکِ خِرَد.
نامِ متبّرکاش چراغی روشنیبخش را مانَد بیخاموشی وَ چشمانِ نافذش ستارهای رهنُمای را بیفراموشی.
این سوگِ سترگ را به هنرمندانِ خردمندِ ایرانی غمباد میگوییم وَ مُشت در جیب وُ خشمآجین روزگاری را آرزومندیم که خورشیدهایِ ما در جایی غیر از سرزمینی که از آن طلوع کردهاند، به غروب ننشینند.
کانونِ آهنگسازانِ سینِمایِ ایران
دیماهِ ۱۴۰۴ خورشیدی